The Sore Losers overtuigen uitverkocht Muziekodroom

Enkele maanden geleden speelden The Sore Losers in een uitverkochte AB Club. Het optreden toen was goed, maar wat ze zaterdag in een uitverkocht Muziekodroom lieten horen en zien was nog een paar niveaus hoger. Uit-ste-kend concert.

Ingeleid door 'Back Door Man' van Howlin' Wolf en 'I Put A Spell On You' van Screamin' Jay Hawkins - ze kennen hun klassiekers - verschenen de Losers op de bühne, achter hen een grote backdrop met het artwork van hun tweede album 'Roslyn'. 'Don't Know Nothing' opende het bal en meteen wist je: zit strak. Nieuwe single 'Working Overtime' bevestigde de eerste indruk, zelfs zonder Hammondorgeltje. Vervolgens loodsten The Sore Losers ons op een met rock-'n-roll-klinkers geplaveide weg richting climax.

Waarom was dit concert nu zo goed? Meerdere redenen. Eén: Jan Straetemans hebben we zelden beter horen zingen als gisteren. Twee: de sound was top, waardoor de venijnige solo's van Cedric Maes als een heet mes door boter konden snijden. En drie, en dit is de belangrijkste reden: dit was niet zomaar een opeenvolging van nummers, dit was een show. The Sore Losers hadden de perfecte opbouw gevonden, met dynamiek tussen de songs en overtuigende overgangen. Vergelijk het met een album, een échte plaat die je van voor tot achter opzet om in één geheel te beluisteren. Zo dus.

Hoogtepunten? 'Silver Seas' waarin Alessio Di Turi nog maar eens bewees dat drumsolo's niet per se saai moeten zijn, het mooi gelaagde 'All My Friends' én vooral de laatste bis: 'Shakey Painters' waarin een briesend Crazy Horse van stal mocht. Iemand schreef gisteren op Facebook: 'een goed concert verwachten en toch nog omvergeblazen worden'. Daar hebben wij nu eens niets meer aan toe te voegen.

CRu, foto RL