Sven Ornelis ook slachtoffer van pestgedrag

Pesten… Na de dramatische dood van een 14-jarige jongen vorige week is het weer brandend actueel. Na andere BV's onthult nu ook Sven Ornelis dat hij slachtoffer werd van pesters.
Je zal maar de pech hebben dat je 'anders' bent. Vanwege je haarkleur, je lichaamsgewicht, je familie, ja zelfs je talent. De voorbije maanden werd pijnlijk duidelijk hoe pesters een ingrijpende invloed hebben op het slachtoffer in kwestie. In Nederland plaatsten ouders de afscheidsbrief van hun gepeste zoon bij het overlijdensbericht, een 15-jarige meisje getuigde in een afscheidsvideo waarom pesters haar tot haar wanhoopsdaad dreven en ook in eigen land horen we dergelijke schrijnende verhalen. Zelfs succesvolle jongeren krijgen er van langs: Astrid Bryan was een slachtoffer, Ian Thomas krijgt er dagdagelijks mee te maken en een talent van Club Brugge verliet de ploeg omdat hij het niet meer aankon.

Sven Ornelis getuigt in een column van HLN over zijn ervaringen met pesters: "Ik was veertien en anders. Niet gewoon. Een beetje dichter en een beetje zachter. Met acne. Ik was niet goed in stiekem roken. Of in stoere praat. Werd bij het voetbal als laatste gekozen".

Ornelis was het favorietje van de leerkrachten, niet in het minst vanwege zijn talent voor taal. Een misdienaar bovendien. Dat alles was de ideale cocktail om hem te viseren wanneer 15-jarige macho's hun eigen onzekerheid wilden verdoezelen door anderen te pesten. Uitgelachen, geduwd, geïntimideerd, de populaire radiopresentator moest het allemaal doorstaan. Met de honderd dagen-viering was hij één van de 'gelukkigen' die de bloem, eieren en verf over zich heen kreeg.

Het is voor hem geen verre herinnering. Ornelis herinnert zich die periode nog haarscherp, vooral wanneer er nieuwe verhalen opduiken over andere jongeren waar het minder goed voor afliep. Hij begon succes te oogsten met z'n poëzie, raakte bekend als de jongen die naar Gorbatsjov schreef én een antwoord kreeg en bracht op zeventienjarige leeftijd een boek uit. Zijn pesters werden ook groter en slaagden er niet in om Ornelis klein te krijgen. Op het einde van zijn column verwoordt hij het zoals de realiteit is: zowel hijzelf als zijn pesters hebben geluk gehad, want wat als een kwetsbare jongere toch besluit om een einde aan zijn leven te maken? Zelfs de grootste puberale eikel zal de rest van zijn leven met het besef moeten leven dat hij een jong leven in de vernieling heeft geholpen, al zal dat besef de pijn van familie en vrienden van het slachtoffer niet verzachten. Zware lectuur op maandagochtend, maar de moeite om over na te denken. (KA)