"IS verplicht ons om terug te keren naar de Middeleeuwen"

Een Iraakse vrouw die zopas haar postgraduaat behaalde, getuigt over de tragische evolutie die haar land momenteel meemaakt onder de IS-terreur. Twee keuzes hebben de Irakezen nog: terugkeren naar de Middeleeuwen of vluchten. En voor haar en haar familie is er slechts één optie mogelijk...
Laila Ahmed is een Iraakse doctor die – net als een miljoen andere Irakezen – lijdzaam toeziet hoe haar stad Mosoel onherkenbaar veranderd is onder het schrikbewind van de genadeloze IS. Sinds laatstgenoemde haatbaardencircus de stad veroverd heeft, leeft Laila en haar familie in angst en onzekerheid. Elke dag proberen ze te zoeken naar een oplossing, maar vluchten lijkt onmogelijk en toegeven aan de middeleeuwse mentaliteit van IS willen ze allerminst.

“In Mosoel blijven of weggaan voor ze ons dwingen om helemaal naar het stenen tijdperk terug te keren? We bespreken het aan de ontbijttafel of voor de televisie, hopend op nieuws over een regeringsvorming in Bagdad of een beslissing in Londen of Washington om IS te bombarderen en een einde te maken aan onze nachtmerrie. Het wordt elke dag duidelijker dat ons lot niet in onze eigen handen ligt”, lezen we in De Standaard.

IS controleert alle hoofdwegen in en uit de stad, dus vluchten is levensgevaarlijk. En daarboven zou haar bejaarde, suikerzieke vader het op ruw terrein niet redden. Hoewel de IS-strijders de bevolking als ‘broeders’ aanziet, is dat gevoel helemaal niet wederzijds. “Ik heb weinig contact met de strijders van IS en dat wil ik zo houden. Maar de mannen die ik in de straten van Mosoel zie, lijken geen Irakezen. Mijn broer heeft aan verscheidene controleposten met Marokkanen, Afghanen en Tsjetsjenen gepraat. Ze zeggen dat ze onze ‘broeders’ zijn, maar wij zullen hen nooit als broeders aanvaarden”, klinkt het.

Ondertussen moeten alle vrouwen hun gezichten bedekken en worden Iraakse vrouwen op grote schaal ontvoerd om ‘echtgenote’ te worden van een IS-strijder. “Dat is mijn grootste angst, dat op een dag mannen zonder gezicht ons huis zullen binnenvallen en mij of een van mijn zussen zullen meenemen. We spreken er niet over, om het lot niet tarten, maar het maakt ons doodsbang. En dat is wat IS wil”, zucht ze.

Nooit had ze zich kunnen voorstellen dat ze verplicht werd tot het dragen van een nikab, maar meisjes vanaf elf jaar worden gedwongen om hun gezicht te bedekken. “Een vrouw kwam met haar dochtertjes het nieuwe ‘uniform’ kopen en de twee meisjes huilden hysterisch en rukten tevergeefs aan de lelijke zwarte doek. Ik hoor ze nog altijd snikken”, vertelt ze. Ik ben opgegroeid in deze ooit zo bruisende stad. Maar dat alles verbleekt tegenover de duistere angst die IS naar Mosoel heeft vergezeld”, eindigt ze. (KDN)