WWE Live in Vorst Nationaal: voer voor de homo marginalis?

Wrestling, voor vele Amerikanen een godsdienst, voor ons nuchtere Europeanen een schijnbaar homo-erotisch curiosum. Desondanks ging een goed gevuld Vorst Nationaal door z'n dak bij de optocht van ingeoliede spierbundels van de WWE. En Clint was erbij. 

Dat het pijpenstelen regent mag geen excuus heten voor het leger doorgewinterde worstelfanaten dat ongeduldig staat aan te schuiven aan de ingang van de Brusselse keet. Het volk van divers pluimage, bestaande uit zowel hopeloze nostalgici, piepjonge snotapen als menig homo marginalis, is veelal uitgedost in afgrijselijk fleurige WWE-shirts met inspirerende opschriften als 'Never give up' of 'You wish you could...' We voelen de bui al hangen, quoi. Eens neergezeten in de hoogste tribune, alwaar het opvallend leger is dan in de lagere regionen van de zaal, luidt algauw de bel voor een kleine drie uur plaatsvervangende schaamte.

In de eerste kamp valt er meteen goud te rapen: obscuur duo Cody Rhodes en Goldust (een gezette veertiger, gehuld in een goud-zwart lycrakostuum dat bij wet verboden zou moeten zijn voor mannen) zetten hun Tag Team-kampioenschap op het spel tegen Seth Rollins en Roman Reigns. Op zich een onnozel gegeven want in de World Wrestling Entertainment veranderen titels doorgaans enkel van eigenaar bij de grotere evenementen en niet bij zo'n betekenisloze doortocht als hier. Voorspelbaarheid troef, dus en dat geldt eigenlijk voor de hele avond. Worstelen is fake, durven kwatongen al eens te beweren en nu we de schijngevechten met eigen ogen aanschouwen, ligt het er meer dan ooit vingerdik op. Wat niet wil zeggen dat de WWE-supersterren geen indrukwekkende atleten zijn: Cody Rhodes weet met z'n wervelende moonsault, dropkicks en suplexen te imponeren, al zijn die momenten té schaars.

Veel entertainender dan de eigenlijke wedstrijden zijn de entrees, aangezien de WWE kosten noch moeite spaart om z'n kleerkasten in de verf te zetten. Hier krijgen we iets ingetogenere versies zonder vuurwerk, maar de lichtshow maakt veel goed. Of beter nog: de soms bevallige managers zoals de schaars geklede Summer Rae die de ballroomdanser-op-steroïden Fandango richting ring begeleidt. Tijdens zijn wedstrijd met Santino vervloeken we onze matige zoomcapaciteiten van onze smartphone om Rae in vol ornaat te kunnen zien. Vooral omdat de match het slapstickgehalte heeft van een doorsneeaflevering van Den Dikke en Den Dunne, compleet met gekkebekkengetrek en sullige achtervolgingen. Terwijl het publiek schaterlacht - vooral het duidelijk met heimwee kampende Amerikaanse gezin achter ons - borrelt bij ons een sterke nood aan alcohol op. Véél alcohol.

Van de pot gerukte gimmicks zijn een onontbeerlijk onderdeel van het hele wrestling-gebeuren, maar waar we vroeger charmante figuren als The Ultimate Warrior en Hulk Hogan zagen, krijgen we nu het stierenvechtersduo Los Matadores, die met hun roze bandana's doen denken aan de nichten van Zorro. Tot overmaat van ramp worden ze bijgestaan door een in aandoenlijk stierenpakje gestoken dwerg; hilariteit alom door de zaal. Wij kappen inmiddels onze derde halve liter door de strot, wanneer de ultraconservatieve Zeb Colter, manager van Jack - urgh - 'Swagger' een promopraatje afsteekt. Meteen ook het hoogtepunt van de avond, want de satirische wijze waarop hij ons 'achtergesteld' landje, onze tweetaligheid en vooral, onze lelijke vrouwen hekelt, is oprecht grappig. Al kan dat almaar opwellende feestje in ons hoofd er ook wat mee te maken hebben.

Voor een catfight zijn we altijd wel te vinden en die krijgen we in de wedstrijd tussen Natalya en Aksana. De twee rondborstige schoonheden weten ondanks hun interessante vestimentaire keuze niet te overtuigen: ook hier zien we dezelfde voorspelbare eenheidsworst. En zoals gezegd: we zitten té hoog om echt van het uitzicht te kunnen genieten. Naarmate de avond vordert wordt ook het publiek steeds makker: tijdens de gechoreografeerde knokpartijen horen we vooral het geadem in onze nek van brede Ralf, in tegenstelling tot luide chants. Dat verandert echter bij de twee Main Events, waarbij zowel de WWE-titel als de World Heavyweight Championship-gordel 'op het spel staan'. Als zowel Randy Orton als tientonner Big Show de arena betreden, weergalmt oorverdovend gejuich dat ons letterlijk wakker schudt.

Wanneer nabij het einde van de wedstrijd Kane de boel komt verstoren en z'n knokploeg op Big Show afstuurt, wordt een Franstalige jongeman in onze nabije omgeving wel héél erg kwaad. "Sales conards!", schreeuwt hij lichtjes huilerig en hevig gesticulerend, alsof het z'n bloedeigen vader is die daar in elkaar geslagen wordt. Z'n naïeve meeleven is zo vertederend dat we overwegen 'm te troosten. Maar we doen het toch maar niet. Bij de afsluiter tussen Antonio Banderas-lookalike Alberto Del Rio en pseudorapper annex B-filmacteur John Cena, schiet eveneens de decibelmeter de hoogte in. Ook al doen beiden enorm hun best om het publiek te betrekken, ons zullen ze nimmer overtuigen. Wrestling is allang over z'n hoogtepunt heen, wat brede Ralf ook moge beweren.

Wie zich toch geroepen voelt om in de ring te stappen, maar daar geen hersenschudding aan wil overhouden, pikt ’t best WWE 2K14 op. Deze game, waarin je met oude helden als Bret Hart, 'Stone Cold' Steve Austin en Shawn Michaels aan de slag kan in de nieuwe ’30 Years of WrestleMania’-modus, is nu beschikbaar voor PlayStation 3 en Xbox 360. (MV / Foto's: WWE)