Zinderende Waterboys brengen Genk aan de kook

Dat de nummers van Mike Scott en zijn Waterboys tijdloos zijn, bewees hij nog maar eens afgelopen dinsdagavond in C-Mine Genk. De passage van de Keltische rock-'n-roll band was ronduit zinderend.

Voor de tweede dag op rij was het full house in de grote zaal van C-Mine: na het uitverkochte concert van John Cale op maandag, mocht het Genkse cultuurcentrum ook voor The Waterboys het bordje sold out ophangen.

De set van Mike Scott en zijn uitstekende band bestond uit twee delen: eerst was er een best of-gedeelte, daarna werd het nieuwe album 'An Appointment With Mr Yeats' uitvoerige belicht, waarop Scott teksten van William Butler Yeats - "Irelands finest poet" - in rocksongs omzet.

Roest

Eerst deel één: de belofte van een vintage set was allerminst gelogen. The Waterboys kozen niet voor akoestische afkooksels op hun theatertour. Oude nummers - 'Rags', 'All The Things She Gave Me', 'A Girl Called Johhny' en 'The Pan Within' - werden full electric afgevuurd. Op zowel de songs als de stem van Scott bleek geen spoortje roest te zitten.

Tijdloze songs die moeiteloos overeind bleven staan. Een band met metier ook: er zat vaart en afwisseling in, het geluid was hemels en Scott scoorde niet alleen, maar liet ook zijn muzikanten schitteren met in de hoofdrollen een wervelende vioolspeler en een multi-instrumentalist op gitaar, banjo en lapsteel die de songs soms een mooie countrygloed meegaf.

Knock-out

Na de pauze volgde het Yeats-gedeelte. "Ik heb altijd al iets gehad met zijn gedichten en ik heb ze altijd verwerkt in rocksongs," zei Scott. "En dat heeft nu tot een volledig album geleid." Daaruit werd rijkelijk geplukt. Wie schrik had dat het poëtische gedeelte zou leiden tot open haard-toestanden met dekentje op de schoot en pijp in de mondhoek, kreeg lik op stuk.

Opnieuw vertaalde Scott de verzen van de Ierse dichter naar dat typische Waterboysuniversum: een mix van folk, pop en zinderende Keltisch rock-'n-roll. Zelfs voor wie het album niet kende bleken songs als 'The Hosting Of The Hee' en vooral 'Mad As The Mist And Snow' revelaties. Van een dip in het concert was dan ook geen sprake, zoals op voorhand misschien wat te vrezen viel. Maar de absolute climaxen moesten toen nog komen.

In de bis kondigde de intro van 'Don't Bang The Drums' een fantastische versie van die song aan. Iedereen veerde recht en bleef maar met moeite overeind toen nog een tweede knock-out richting zaal kwam aangevlogen in de vorm van 'Fishermans Blues'. Eerlijk? De laatste bis - hun grootse hit 'The Whole Of The Moon' - had nog niet eens gehoeven. Meer volk achter de toog tijdens de pauze wél.

CRu
Foto's RL