Wat is erger, Sportcomité: doodschop, uppercut of fluim?

Straks weet Gouden Schoen Axel Witsel hoeveel weken schorsing hij aan zijn broek heeft voor de misselijkmakende doodschop waarmee hij zondag het been en wellicht ook de verdere carrière van de Poolse Anderlechtverdediger Marcin Wasilewski brak. Of moeten we zeggen hoeveel maanden, want sommigen pleiten ervoor de razende rouche zolang (internationaal) te schorsen tot Wasyl weer op een veld kan staan. In het beste geval is dat tien à twaalf maanden, in het slechtste… nooit meer!

De vraag is of het Sportcomité van de Koninklijke Belgische Voetbalbond (KBVB) daarvoor de guts zal hebben. En de vraag stellen is ze meteen beantwoorden: niet dus. Wellicht komt Witsel – die duidelijk niet op de voorste rij stond toen het verstand uitgedeeld werd – er vanaf met tien à twaalf weekjes tribunezitten. Peanuts vergeleken met de lange lijdensweg die Wasilewski noodgedwongen moet uitzitten. De uiterst arrogante manier waarop Witsel zondagavond trouwens op de eretribune (!) van het kolkende Constant Vanden Stockstadion plaatsnam, belooft voor het verdere verloop van de competitie. Verkassen of moeten we zeggen verbannen naar het buitenland – zoals Gilles De Bilde destijds, na diens drieste aanslag op het gezicht van Aalstspeler Krist Porte, want het Sportcomité zal hoogstwaarschijnlijk opnieuw het lef niet hebben om een internationale schorsing te eisen – lijkt ons in deze nog de meest elegante oplossing. Een vér buitenland welteverstaan. Dan hebben we het minstens over het ruw hooggebergte van Tadzjikistan waar elkanders poten breken wellicht een inheemse traditie is.

Desloover, De Bilde en co

Wat ons meteen naadloos bij enkele van de zwaarste overtredingen uit de Belgische voetbalgeschiedenis brengt. Benieuwd wat de bobo’s van de KBVB het ergst vinden: iemand half kreupel schoppen, een truitje in het gezicht van de scheidsrechter duwen, iemand bespuwen, een uppercut uitdelen, een Afrikaanse ‘tackle’ of een lijnrechter een zetje geven.

We kunnen alleen maar hopen dat de geschiedenis zich straks niet herhaalt. De doodschop van SV Waregem-verdediger Ivan Desloover die de carrière van Juan Lozano beëindigde, kostte hem slechts vier speeldagen. Ook RWDM-verdediger Michel De Wolf kwam er met vier matchdagen schorsing vanaf nadat hij Maurice De Schrijver met een twee jaar durende revalidatie opzadelde.

Het dubbele kreeg het Portugese woelwater – ook al van Standard – Sergio Conceiçao voor het bespuwen van Stijn Meert en hardhandig zijn shirt in het gezicht van scheidsrechter Vervecken duwen.

De vuistslag van Gilles De Bilde leverde hem een schorsing van drie maanden op. Van de correctionele rechtbank kreeg de Ket ook nog eens 75 uur gemeenschapsdienst voorgeschoteld en 1.000 euro boete. Daarbovenop kreeg hij ook nog eens drie jaar voorwaardelijk. Porte moest het jaren later stellen met amper 10.000 euro schadevergoeding van zijn belager.

In 1981 liep doelman Jean-Marie Pfaff tegen een schorsing van een half jaar aan nadat hij grensrechter Thirion na een match een ‘zetje’ gaf.

FC Brussels-verdediger Sidney Kargbo kreeg een schorsing van acht speeldagen, waarvan vier effectief, na een onwaarschijnlijke ‘Afrikaanse’ tackle op Kortrijkzaan Jimmy Hempte. Hempte kon de aanslag gelukkig ontwijken en kwam met de schrik vrij. Voorzitter Johan Vermeersch deed er nog een schepje bovenop en hield zijn speler ‘ter bezinning’ zelf drie maanden aan de kant. Hallo, meneer Stiffler?

Recent nog ten slotte werd Club Brugge-speler Nabil Dirar op basis van tv-beelden vijf speeldagen, waarvan drie effectief en twee voorwaardelijk, geschorst na het bespuwen van KVM’er Yoni Buyens.

Straks weten we dus hoeveel speeldagen schorsing een dubbele open beenbreuk kost… Dat het gezond verstand moge zegevieren! (SVD)