De beste elf van play-off 1

Het voetbalseizoen zit er nu definitief op, play-off 1 drong de voetbalkijker tot op het uiterste puntje van zijn stoel. Tijd voor een overzicht van wie het beste presteerde tijdens die play-off. Dit zijn volgens ons de beste elf die in PO1 op het veld stonden.
Gezien geen hond zich roerde voor play-off 2, en zelfs sommige spelers hun neus ophaalden voor deze compleet overbodige seizoensfinale (Zulte quoi?) houden we het dus bij de spelers van PO1. Opvallend aan de keuze is dat ons elftal nagenoeg enkel bestaat uit spelers van de twee ploegen, die gisteren in een zinderende eindstrijd onderling mochten uitvechten wie de kampioenenschaal na de match mocht laten vallen - want dat schijnt ín te zijn - Racing Genk en Standard . Hoewel opvallend, grootmacht Anderlecht was in PO1 slechts een schim van de ploeg die zoals elk seizoen ook nu weer de reguliere competitie domineerde. En Club Brugge presteerde dan weer veel te onregelmatig om de vooropgestelde doelen in deze play-offs te halen. De meeste Bruggelingen wisselden voortdurend goede met minder goede prestaties af. AA Gent liet het, in tegenstelling tot in de competitie, dan weer helemaal afweten in PO1. Sporting Lokeren werkte een verdienstelijke eindkamp af, maar heeft gewoonweg niet de kwaliteit die de grote vijf in hun rangen lopen hebben.

De elf

Spelen doen we in een traditionele 4-4-2, aan het roer van ons team plaatsen we Frank Vercauteren. Hij smeedde een solide geheel van de groep spelers met geen greintje zelfvertrouwen die hij onder zijn hoede kreeg, een ploeg voor wiens kans op de titel niemand een stuiver gaf bij aanvang van het seizoen. Dat geheel prijkte uiteindelijk de hele rit lang aan de kop van de rangschikking en kroonde zich gisterenavond tot een dik verdiende eindlaureaat. Vercauteren liet zich misschien wat te veel gaan tijdens de viering na de thuisoverwinning tegen Anderlecht, maar wist zijn spelers uiteindelijk toch nog met de voeten op de grond te houden. Lang genoeg om de stormram-Standard van zijn dolle parcours door deze play-offs te doen afwijken.

In doel zetten we Racing-goalie Thibaut Courtois, de spin die zijn doel met acht poten verdedigde tijdens PO1 en zonder twijfel dé revelatie van de competitie en play-offs geworden is. Zijn reflexen leverden Genk meer dan eens kostbare punten op. Hij keepte constant op niveau in PO1 en lijkt klaar om nu bij de Rode Duivels Simon Mignolet het vuur aan de schenen te leggen.

Centraal in de verdediging plaatsen we het meest solide verdedigend duo van PO1,  het Standard-blok Kanu-Mangala. Eerder faalden Victor Ramos en Felipe al op die positie en ook de in de winter aangetrokken Boukhriss slaagde er niet in om coach D’Onofrio van zijn kwaliteiten te overtuigen. Kanu manifesteerde zich in de Luikse achterhoede als het betrouwbare sluitstuk waar de ploeg al zo lang nood aan had. Ook was hij de ontbrekende factor  in het sturen van een dikwijls verloren lopende Eliaquim Mangala. Mangala van zijn kant is niet meer de roekeloze nut die als een wildeman bal en man ontzet en ongecontroleerd staat te verdedigen. Door zijn snelheid en klasse vormt hij samen met Kanu een onverzettelijk blok dat in PO1 slechts zes doelpunten te slikken kreeg.

Op links was het erg moeilijk kiezen omdat er niemand echt uit de band sprong. Sébastien Pocognoli van Standard solliciteerde duidelijk voor een plaats bij de elf, opbouwend schoot hij echter vaak tekort in de laatste pass. En Brugge-back Peter Van der Heyden had het in de toppers te vaak moeilijk met snelle vleugelspelers. Laat het ons dan maar houden bij Genkie Chris Mavinga, die een meer dan verdienstelijke prestatie afleverde in de play-offs.

Op de rechtsachterpositie hadden we voor Denis Odoi (STVV) willen gaan maar die zal nog een jaartje moeten wachten om - hoogst waarschijnlijk – in PO1 op te kunnen duiken (Odoi verhuist voor vier jaar naar Anderlecht). We houden het dan maar bij Anderlecht-verdediger Guillaume Gillet, misschien wel de meest regelmatige Brusselaar. De man met de meest basisplaatsen op zijn naam bij zijn club verdedigde efficiënt en, voortdurend mee naar voor trekkend, droeg hij ook aanvallend zijn steentje bij. Hij haalden het nipt voor Opare (Standard) en Anele (Genk).

Voor de verdediging posteren we Pape Abdou Camara. Een knappe prestatie van dé ontdekking van Standard dit seizoen, gezien hij toppers als Hubert, Töszer, Defour (lang geblesseerd in PO1) en Odjidja van die plaats houdt. Camara krijgt de voorkeur omdat hij in de play-offs altijd constant presteerde. En omdat hij bij terugkomst van Steven Defour uit blessure D’Onofrio dwong om mister PO1, Aloys Nong, ten koste van zichzelf aan de kant te houden.

Op de linkerflank maakt Kevin De Bruyne (Genk) het ons gemakkelijk. Hij onderscheidt zich met zijn fluwelen traptechniek en intelligente spelinzicht met groot gemak van zijn collega’s aan die kant van het veld. Een schitterende rechtervoet, een neus voor (wereldgoals) en een uitstekende laatste pass zijn zijn handelsmerk geworden.

Op rechts kiezen we voor Mehdi Carcela. Buiten recupereren van de doodschop van gisterenavond, heeft hij ook nog veel werk aan zijn spel. Zo loopt hij nog te vaak met zijn hoofd naar de grond met de bal aan de voet, waardoor hij niet ziet wat er rond hem gebeurt. Maar desalniettemin is Carcela de beste en gevaarlijkste rechterflank van de play-offs. In balbezit is hij bij wijlen onmogelijk om af te stoppen en met zijn splijtende dribbels is hij in staat om zelfs de beste verdedigingen van PO1 aan het wankelen te brengen. Al wordt dus van hem verwacht dat hij een tandje bijsteekt in zijn ontwikkeling. En nu ook in zijn mond.

De absolute koning van de play-offs heeft goud in de voeten, zoals binnenkort in de portefeuille van zijn voorzitter, en luistert naar de naam Axel Witsel. Als aanvallende middenvelder komt Witsel - die bij Standard ook al op links, rechts en voorin post moest vatten – het best tot zijn recht. Technisch uitmuntend en uitermate efficiënt in de passing, valt de voormalige Gouden Schoen vooral op door zijn onverzettelijkheid met de bal aan de voet. Gelinkt aan Bayern München en AC Milan, geloofd door alles wat voetbal mint in Vlaanderen en Wallonië.

Jelle Vossen (Genk) staat op de positie van hangende spits. Altijd hard werkend en met een onmiskenbaar torinstinct, krijgt hij net de voorkeur op Aloys Nong, die door zijn coach uiteindelijk (ten onrechte?) aan de kant gelaten werd (zie Camara). Topschutter Perisic van Club Brugge speelde te vaak onder zijn niveau om Vossen van zijn selectie te houden.

Diep in de spits loopt Mémé Tchité. De Standard-krijger werkte eveneens hard voor zijn ploeg en verdient zijn plaats vooral omdat hij beter dan wie ook weet wannéér hij moet scoren. Scoorde voor de Rouches op levensbelangrijke momenten, zoals vorige week toen hij met een precieze kopslag Anderlecht nog uit de titelstrijd buffelde.

Ook geven we nog mee dat het Anderlecht-bestuur zwaar gebuisd is vanwege haar jarenlange geklooi op de transfermarkt en dat Dirk Degraen (Genk) samen met Luciano D’Onofrio (Standard) de club van ons elftal mag runnen. (PhPa)