Filip Meirhaeghe hangt zijn mountainbike aan de wilgen

Meirhaeghe deed van zich spreken als zilveren medaillewinnaar in Sydney en wereldkampioen, maar wist zich als geen ander in de kijker te werken door de manier waarop hij met zijn eigen dopingzonde omging: niet, zoals een boel andere, gesneden brood-specialisten, door zich achter details en advocaten te verschuilen, maar door het moederziel alleen trotseren van de storm die op hem afkwam. Zijn spontane bekentenis en de mea culpa die daarop volgde, liet een eerlijkheid vermoeden die zelden bij dopingzondaars word waargenomen. Precies daardoor blijft zijn palmares beter overeind dan dat van wie ook.

Helemaal gedaan is het echter niet: een aantal wedstrijden op de weg voor Landbouwkrediet behoren nog tot de mogelijkheden. Maar moddervreten, dat zie je hem voortaan alleen nog doen op foto's uit de oude doos. (BVH)