"Ik probeer te vergeten dat ik bijna dood was"

In de afloop van de wereldbeker speelt hij nauwelijks nog mee en een podiumplaats wordt haast gevierd als een overwinning. Bart Wellens heeft zijn hoofdrol van weleer ingeruild voor een meer bescheiden nevenrol. Maar uitgeteld is hij nog niet, vertelt de ‘Witte uit Vorselaar’ wanneer we plaatsnemen aan de kerstboom in zijn nieuwe woonst in Londerzeel.

Echtgenote Lentel luistert mee, net als de kleine Lily (4) en de nog veel kleinere Jul (bijna zes maanden).

“De jonge Bart Wellens sprak drie dure eden uit: niet trouwen, geen kinderen en nooit weg uit Vorselaar. Daar blijft nu niets meer van over”, lacht de tweevoudig wereldkampioen ergens halfweg ons kerstgesprek.

Straks een jaar geleden vocht Wellens nog voor zijn leven toen hij, aan de vooravond van het BK in Hooglede, geveld werd door een bacterie die ook zijn hartspier aantastte.

Besef je dan dat je geluk hebt gehad? “Je beseft vooral dat je nog leeft. Achteraf hoor je dat een op de drie het niet overleven, mensen kwamen me vertellen van gevallen in hun familie waar het slecht is afgelopen.”

Bezie je het leven nu anders? “Met momenten wel. Niet als ik fiets, dan heb ik geen schrik. Maar je gaat meer waarde hechten aan bepaalde zaken, vooral dan je gezin. Ook mijn sport benader ik nu anders. Ik besef dat ik het doodgraag doe, maar dat er belangrijker zaken zijn. (Lacht) Als ik geen goesting heb om te trainen, dan ga ik ook niet trainen. Voor het overige probeer ik zo snel mogelijk te vergeten dat ik bijna dood ben geweest. Die periode is voorbij.”

Je crisis werd meteen toegeschreven aan dopinggebruik. Hoe pijnlijk waren die verdachtmakingen? “Dat was voor mij het allerergste. Jouw krant belde me in maart om te zeggen dat er niets gevonden was. Wij waren van niets op de hoogte. Dus heeft mijn advocaat meteen een brief opgemaakt met de vraag om het dossier in te zien. Dat werd pas maanden later geweigerd en tegelijkertijd werd bevestigd dat ik er niets mee te maken had. En net daarom heb ik het dossier ook nooit mogen inkijken. Ik weet dus nog altijd niet wie mij wat ten laste heeft gelegd. Ze hebben mij door het slijk gesleurd, ik ben behandeld als een crimineel en ik mag niet weten waarom. Dat is voor mij het grootste onrecht.”

GUY VAN DEN LANGENBERGH FOTO MARC GOYVAERTS