Een optimist tot in de kist. Dat had Anderlecht nodig om de sfeer binnen de ploeg wat op te krikken na enkele teleurstellende resultaten. En dat vonden ze in de persoon van John Troost, een flamboyante Hollander die de uitlachers het zwijgen oplegt. Not.
Tot voor kort ging het niet zo best met Anderlecht. Na twaalfenveertig gemiste penalty’s en enkele pijnlijke nederlagen zag het er naar uit dat de leider het kampioenschap alsnog uit handen zou geven.
Vandaar dat coach Van den Brom aan de alarmbel trok en er een mental coach bijhaalde. John Troost moet voor eenieder een troost vormen in tijden van drama, neerslachtigheid en miserie. Bijvoorbeeld na een gemiste penalty, of zo. Dat doet hij door al zingend, fluitend en dansend door de kleedkamers te zwalpen. “Het is wel goed dat hij er is, maar als hij begint over dansen, dan haak ik af”, grapte en meende Silvio Proto tegelijkertijd.
Tot daar de positieve reacties over John, de nieuwe rechterhand van John. Want gisteren klonk er geheel andere stem tijdens Extra Time. “Hebben ze de Gay Parade soms opgebeld?”, flapte Johan Boskamp eruit. Waarop Filip Joos inhaakte met de volgende verwoestende woorden: “Die zeventien spelers lachen zich daar toch kapot in de kleedkamers? Daar luistert toch niemand naar? En dat we binnen twee speeldagen maar niet horen dat het dankzij deze pipo is dat Anderlecht het gehaald heeft...”.
Ook voetballegende Paul Van Himst moet niets hebben van de magische krachten van een mental coach. “Persoonlijk geloof ik daar niet in. Ik las onlangs een interview met Suarez waarin hij zei dat zo’n mental coach hem niet interesseert. Hij praat daar niet mee of luistert daar niet naar. Als hij nerveus is, gaat hij gewoon naar huis een deuntje piano spelen”, aldus één der grootste ex-trainters van de Rode Duivels. Zodus, nu is het aan u: To Troost or not to Troost? (KDN)
Place comments
0 Comments
You are currently seeing only the comments you are notified about, if you want to see all comments from this post, click the button below.
Show all comments