Op hun bakkes !

Echte venten scheren zich met een kaasrasp, poetsen hun
tanden met accuzuur en gorgelen met een scheermesje.  Ze kijken niet op een
kloppartij meer of minder en vogelen erop los alsof het voortbestaan van de soort
enkel van hén afhangt.
Bij voorkeur beoefenen ze ook nog eens een sport die bij hun
imago past en waarin ze wild om zich heen kunnen rammen.  De mindere goden onder hen houden het op cagefighten, boksen
of karate maar daar heb je per wedstrijd maar één tegenstander en dat is méh.

Anderen zoeken dan weer hun heil in Rugby, wat een vrij sportief gebeuren is en dus te
traag vanwege de vele stilstaande fases, of American football en ijshockey die meer geschikt zijn voor
kleinzerige muilezels die snel kunnen lopen of schaatsen met een halve ton aan piepschuim rond hun lijf.

Er is echter één spelletje dat de jongens van de mannen
scheidt en dat de beoefenaars van de hierboven genoemde sporten reduceert tot
een bende padvinders die rond het kampvuur Hello Kitty-sweaters zitten te breien terwijl ze "Cumbaya" zingen. 
Australian football !

Uitgevonden in een land waar iedereen rechtstreeks afstamt van
een bajesklant is het niet verwonderlijk dat deze sport zich laat kenmerken
door in het rond vliegende tanden, botsplinters en brokken schedel, verbrijzelde
oogkassen en afgescheurde oren.  Er wordt al eens met een uitgerukt kaakbeen op
de tegenstander ingehakt en naar het schijnt bijten ze tijdens hun initiatieritueel
een in het wild levende krokodil de strot over.

Niet voor watjes dus.

Onderstaand filmpje toont je de beste tackles van de
afgelopen seizoenen.   De aboriginals kijken het met grote ogen en een
didgeridoo in hun opengezakte bek aan en denken : “What the fuck, mate ?!” (FW)

Oh ja, voor de geïnteresseerden : hier vind je een lijst met de blessures van dit seizoen.