Lezers op reis: Cordoba

Supertocht, tot de laatste bocht…

Eén Honda Crosstourer, twee zijkoffers, één bagagerol, negen Michelinkaarten, drie landen, vijfduizend kilometer en een begeesterende soundtrack met materiaal van Thin Lizzy, Johnny Cash en Volbeat. De bestemming van de reis is niet mijn doel, ik wil vooral onderweg zijn, rijden, kijken, horen en ook een klein beetje voelen. In het spoor van de Ridders van Santiago, van de Conquistadores uit Extremadura, van de Moren uit Cordoba.

Tielt – Poitiers: 630 km

De eerste dag van de reis breng ik op de snelweg door, kwestie van sneller zomerse temperaturen te bereiken. Vandaag dus rustig en zonder veel problemen een zevental uur recht naar beneden op de kaart gereden. Uiteraard wat file rond Parijs en aan de péage heb ik me verbaasd over de besluiteloosheid van sommigen als ze een rij moeten vormen. Nadat ik ’s avonds makkelijk een goed hotelletje had gevonden trok ik er nog even met de motor op uit om iets te gaan eten. Op de heenweg kruiste ik daarbij drie ‘zwaantjes’. Ik zag er eentje omkijken en jawel, vijfhonderd meter verder werd ik al omsingeld. Eerste vraag, geen letter van begrepen. “Pardon?” Blijkbaar zat het geronk van vier zware motoren er voor iets tussen want toen alle sleutels omgedraaid waren en ik mijn helm in mijn handen had, verliep de conversatie een stuk vlotter. Die mannen waren net zo geïnteresseerd in de motor als in mij blijkbaar want ruim de helft van het gesprek ging over de Honda.

“Regarde, c’est un cardan, quelle est votre destination monsieur?”. “Cardan? Oui, euh … destination? Aujourd’hui, en général ou dans la vie? ” Nou ja zeg… “Pouvez-vous ouvrir les coffres?” “Bien sûr. “ “Oh, c’est du plastique?” “Oui, ils semblent d’aluminium, mais ce n’est pas vrai…”

Uiteindelijk ging dat zo een tiental minuten verder, bleek alles goed, het was een très belle moto en ze vertrokken. Geen woord over alcoholtesters, over het al dan niet fluorescerende stuk van mijn jas, geen papieren, niks. Toffe peren, die Franse motoragenten.

Anglets:    465 km

Mijn cartografische voorbereiding bleek feilloos en vlot vond ik de N10, dwars door Bordeaux. Daarna de kleine wegen van de Landes opgezocht, over grof asfalt door uitgestrekte naaldbossen, parallel aan de Atlantische Oceaan. Het strand was door het kwakkelweertje voorbehouden aan een aantal optimisten, maar over het algemeen was het verrassend rustig overal. Bayonne – Anglets – Biarritz is een razend drukke verkeersader. Auto’s, bussen, scooters, motoren, fietsen en voetgangers doen er elk hun ding zonder veel naar de ander te kijken. Opmerkelijk is wel: elke busstrook wordt gedeeld met motoren en dat is ook zo aangegeven op het wegdek. Was daar bij ons ook niet eens sprake van?

Uiteindelijk raakte ik in dat hele kluwen lichtjes gedesoriënteerd, vond dan toch de D 810 en moest die tenslotte nog een keer of vier op en af rijden om het hotel van mijn keuze te vinden. Daar kon ik netjes voor de deur parkeren en met het vooruitzicht morgen Spanje binnen te trekken kreeg ik er echt zin in.

Het volledige relaas van Ruben De Vooghts reis naar Cordoba lees je in het septembernummer van Motoren & Toerisme dat nu in de winkelrekken ligt. 

Tekst en foto’s: Ruben De Vooght