Mini Beachcomber Concept: the sky is the limit

In de herfst van 2010 is het eindelijk zover: dan lanceert Mini zijn vierde model, een kleine cross-over. Als opwarmertje serveert het eerst nog een prototype, dat extremer is dan het seriemodel. De technische basis is hetzelfde, maar Mini opteerde voor een volledig open koetswerk om de vier inzittenden zo dicht mogelijk bij de natuur te brengen.

Het ontbreken van deuren en een dak noopte Mini tot extra verstevigingen aan de A- en D-stijl en een laterale steunbalk achteraan in koetswerkkleur. Zit het weer even tegen, dan kun je nog altijd een beroep doen op een afdekzeil voor dak en deuren met doorzichtig plastic in plaats van vensters of een demonteerbare hardtop.

Het concept doet denken aan de Mini Moke uit de jaren '60. In 1964, amper vier jaar na de lancering van de klassieke Mini, ontwikkelde het grote brein Alec Issigonis al een openluchtversie. Meer dan een platform, brede zijvleugels, een motorcompartiment en een voorruit had de Mini Moke niet om het lijf. Een plooidak beschermde de inzittenden enigszins tegen de grillen van het weer. Vooral in de zonnige streken van de Verenigde Staten en Australië was de Moke populair.

Vierwielaandrijving, korte overhangen voor en achter en een grote grondspeling maken de Beachcomber Concept terreinvaardig. Ook vierwielaandrijving is niet geheel nieuw voor het merk. In 1963 bouwde Alec Issigonis een testversie van de Mini Moke waarin zowel voor als achter een viercilinder gemonteerd werd. Deze auto kreeg de bijnaam "Twini".